Vliegtuig perikelen

Vlak nadat ik nietsvermoedend deze foto van een rustgevende zonsondergang vanuit het vliegtuig maakte, meldde de piloot vanuit de cockpit dat we te maken hadden met ‘light turbulence’. ‘Ga dan ook niet midden in deze wolk vliegen’, dacht ik nog terwijl ik rustig een muziekje zat te luisteren.

Het was inmiddels al donker aan het worden en ik keek vanuit mijn raam naar het knipperlichtje op de vleugel. De lucht was grauw en grijs. Opeens zag ik meerdere bliksemflitsen snel achter elkaar. De lichte turbulentie escaleerde al snel in zware turbulentie. Terwijl ik me vasthield aan de stoel voor mij keek ik mijn Spaanse buurman aan, die even krampachtig in zijn stoel zat. Aan zijn gezichtsuitdrukking kon ik aflezen dat hij op het punt stond om te gaan huilen.

Op het moment dat ik mijn gezicht weer naar het raam draaide leek het alsof het vliegtuig een enorme klap van links kreeg. De klap was zo hard dat ik met mijn hoofd en schouder tegen het vliegtuigraampje naast mij slingerde. Vanaf dat moment was het hek van de dam en schudde ik alle kanten op. ‘Dit was het dan’, dacht ik terwijl ik eraan dacht hoe mijn vader en moeder het nieuws zouden krijgen dat mijn vliegtuig was neergestort.

Ik keek om me heen, mensen hielden zich vast aan de stoel voor zich en waren aan het gillen. Buiten was het nog steeds heftig aan het bliksemen. Ik zette mijn muziek harder, deed mijn ogen dicht en mijn handen voor mijn oren. Zo van: ‘doei, ik ben er niet’. Ironisch genoeg stond bij toeval het nummer ‘Born to Die’ van Lana Del Rey op, wat ik als een teken zag. Vanaf dat moment wist ik, terwijl ik schuddend op mijn stoel zat, zeker dat het vliegtuig neer zou gaan.

Toen ik me dat realiseerde werd ik overvallen met een soort kalmte, een ‘nu kan ik er toch niks meer aan doen’-houding. Ik was niet eens meer bang. De afgelopen jaren heb ik vaak genoeg in het vliegtuig gezeten, maar dit had ik nog nooit meegemaakt. En ik was ook nog alleen. Alleen in een vliegtuig dat op het punt stond om neer te storten.

Gelukkig werd het een paar minuten later weer wat rustiger in de lucht en werd de turbulentie wat minder. Ik begon weer wat relaxter te gaan zitten en ik liet aan mijn buurman zien hoe erg mijn handen trilden. Hij zei een paar onverstaanbare Spaans of Engelse woorden, maar ik zag aan zijn gezicht dat hij opgelucht was. Een paar rijen verderop begon een meneer te klappen, maar daar vonden de rest van de passagiers in het vliegtuig het nog een beetje te vroeg voor. Niet te vroeg juichen, eerst veilig aan land staan. Ik vroeg aan mijn buurman hoe lang de vlucht nog duurde, hij dacht zo’n tien minuten.

Na nog zo’n tien spannende vliegminuten landde het toestel veilig op de luchthaven van Valencia. Ik kon bijna niet geloven dat ik veilig aan de grond stond. De piloot kreeg zijn welverdiende applaus en ik kon naar mijn vader, die mij met wijd open gespreide armen op stond te wachten in de aankomsthal.

Heb jij wel eens zulke zware turbulentie meegemaakt?

Laura Saija

Hi, I'm Laura from Amsterdam. I currently live in Australia with my boyfriend for at least a year. Read all about my travels on glampacker.nl! x Laura

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.